قرارداد های هوشمند

قرارداد هوشمند برای اولین بار توسط نیک زابو (Nick Szabo) در سال 1994 پیشنهاد شد. او یک متخصص علوم کامپیوتری بود که در سال 1998 دقیقا ده سال قبل از خلق بیت کوین، یک ارز دیجیتال به اسم بیت گولد (Bit Gold) رو اختراع کرد. اغلب شایعه میشه که نیک زابو در واقع همان ساتوشی ناکاموتو، مخترع ناشناس بیت کوین هستش ولی خودش اینو رد میکنه. 

زابو قراردادهای هوشمند رو به عنوان پروتوکل های تراکنشی کامپیوتری شده تعریف میکنه که شرایط یک معامله رو اجرا میکنن. او قصد داشت عملکرد متدهای تراکنش های الکترونیکی مثل تراکنش های انجام شده با دستگاه های پوز رو به دنیای دیجیتال بسط بده. 

زابو در مقاله خودش اجرای قراردادهای دارایی های مصنوعی (Synthetic Assets) مثل دارایی های مشتقه (derivatives) و اوراق قرضه (Bonds) رو پیشنهاد کرد. خیلی از پیش بینی های زابو که در مقالاتش عنوان کرده بود به روش هایی قبل از تکنولوژی بلاک چین محقق شد. به عنوان مثال، معامله دارایی های مشتقه در حال حاضر در قالب شبکه های کامپیوتری انجام میشن. ولی ایده زابو تا قبل از ظهور رمزارزها و مشخصا اتریوم هیچوقت عملیاتی نشد.